სამეცნიერო სემინარის თემა: ქემალიზმი და „ახალი თურქეთი“: შედარებითი ანალიზი
აბსტრაქტი
ქემალიზმი და „ახალი თურქეთი“ წარმოადგენს თურქეთის სახელმწიფოს განვითარების ორ განსხვავებულ, ისტორიულად და იდეოლოგიურად ურთიერთდაპირისპირებულ პარადიგმას. ქემალიზმი ჩამოყალიბდა XX საუკუნის პირველ მეოთხედში, როგორც ოსმალური იმპერიის ნანგრევებზე აღმოცენებული რესპუბლიკის მოდერნიზაციის სახელმწიფო იდეოლოგია. მისი მთავარი მიზანი იყო სეკულარული, ნაციონალური და დასავლური ტიპის სახელმწიფოს შექმნა, რომელიც გაწყვეტდა კავშირს იმპერიულ-რელიგიურ წარსულთან და უზრუნველყოფდა თურქეთის ინტეგრაციას თანამედროვე ცივილიზაციაში. „ახალი თურქეთი“ (Yeni Türkiye), კი, XXI საუკუნის პოლიტიკური რეალობაა, რომელიც რეჯეფ თაიფ ერდოღანის მმართველობის პირობებში ჩამოყალიბდა, როგორც ქემალისტური, რესპუბლიკური მოდელის ალტერნატიული ინტერპრეტაცია. ეს კონცეფცია უარყოფს მკაცრი სეკულარიზმის დოგმას და ამტკიცებს, რომ რელიგიური, კულტურული და ისტორიული მემკვიდრეობა უნდა იქცეს სახელმწიფოს ლეგიტიმაციის საფუძვლად. შესაბამისად, ქემალიზმი და „ახალი თურქეთი“ არ განსხვავდება მხოლოდ პოლიტიკური ინსტიტუტებით ან მმართველობის სტილით, არამედ ასახავს თურქული იდენტობის ორ კონკურენტულ ხედვას - ერთს, რომელიც ეფუძნება დასავლურ მოდერნიზაციასა და სეკულარულ ნაციონალიზმს, და მეორეს, რომელიც ემყარება რელიგიურ-კონსერვატიულ ღირებულებებსა და ნეოოსმანურ ისტორიულ ნარატივს.
წინამდებარე კვლევის მიზანია ქემალიზმისა და „ახალი თურქეთის“ შედარებითი ანალიზი იდეოლოგიური საფუძვლების, სახელმწიფოსა და რელიგიის ურთიერთობის, პოლიტიკური მმართველობის ორიენტაციების ჭრილში. კვლევა ეყრდნობა პოლიტიკურ-თეორიულ და ისტორიულ-კომპარატიულ მეთოდებს და ცდილობს აჩვენოს, თუ როგორ გადაიქცა თურქეთის სახელმწიფო განვითარების მოდელი სეკულარული რესპუბლიკური პროექტიდან პოსტ-სეკულარულ, იდენტობაზე ორიენტირებულ პოლიტიკურ სისტემად.
ამგვარად, აღნიშნული საკითხების ანალიზი ნათელს მოფენს ზემოაღნიშნულ საკითხებს.
პრეზენტაცია| უკან |
